cognitieve schade na chemo, hoe te onderzoeken ?

Moderators: Team, Superuser, Angela, Sanne

cognitieve schade na chemo, hoe te onderzoeken ?

Berichtdoor rundvogel » zo 27 mei 2012, 21:54

Sinds ik een half jaar geleden weer aan het werk ging ( voor 30 uur ) zonder reintegratietraject dacht ik nog dat ik alles onder controle had. Nu 6 maanden na het begin komt er niets uit mijn handen, vergeet ik wat er in een vergadering is gezegd. Kom ik niet uit mijn woorden wanneer ik een beleidsplan wil uitleggen.
Ook privé blijf ik hangen als een plaat in een groef. Er komt niks nieuw meer bij.
Ik ben wel erg moe, zit in weinig ondersteunende relatie en er staan weer wat veranderingen op de rol. Heb wel psychotherapie.
Tijd om met een psychiater of neuroloog te gaan praten ?
Ik was voordat ik twee keer een riedel chemo kreeg in 2006 en 2010 een aardigbijdehandje. Gymnasium, zonder al te veel studeren en op werkgebied ook altijd dingen makkelijk oppakkend. Nu kost alles me vreselijk veel moeite. Krijg ik mijn planning niet voor elkaar. Heb ik reuze veel moeite met hoofd en bijzaken onderscheiden en neem ik iedere failure'persoonlijk op.
Wie herkent dit en kan dit onderzocht worden ? Word ik na ooit een derde keer chemo helemaal infantiel ??
Twee keer borstkanker ( L 2005 triple neg en R 2010 ER/PR +). Door falende opsporingsmethoden en laconieke huisartsen/specialisten rijkelijk laat gevonden. Desondanks al langer op deze aardkloot dan ik had verwacht; joechei ! Ervaringsdeskundige mbt neo-adjuvante chemo, OKD , SWK, port-a-cath, radiotherapie met bolus, amputatie, slechtgenezende wonden, radiotherapiewonden, lymfoedeem, Herstel en Balans, tamoxifen en ga zo maar door...
rundvogel
 
Berichten: 19
Geregistreerd: ma 07 mei 2012, 22:55



Re: cognitieve schade na chemo, hoe te onderzoeken ?

Berichtdoor Michiel » zo 27 mei 2012, 23:11

Cognitieve klachten na chemo zijn niet onbekend, zeker na tweemaal chemotherapie zoals je beschrijft.
Niet alle cognitieve klachten zijn daar echter zonder meer aan toe te schrijven omdat ook vermoeidheid, (over)belasting en onvoldoende balans in energiegevende en energiekostende activuteiten (draagkracht en - last) een belangrijke rol spelen bij deze klachten als chemotherapie helemaal niet in beeld is. Wél kunnen dergelijke omstandigheden cognitieve klachten van chemotherapie versterken, dus helemaal los staat het niet van elkaar.
Je kan je neuropsychologisch laten onderzoeken maar dat kan hooguit een bevestiging geven van "geringe cognitieve stoornissen" waar je verder niets mee kunt.
Je zult een nieuw evenwicht moeten zien te vinden in wat je kunt tegenover de dingen die je van jezelf vraagt en die je worden gevraagd, door werkgever en partner.
Dat klinkt heel vaag en zweverig maar is eigenlijk heel concreet: Lukt het je om een spanningsboog te hanteren van 6 uur op een dag (of misschien 7) als 8 uur niet lukt? Lukt het je om zaken te reproduceren als je rust neemt, misschien zelfs op meerdere momenten per dag, al is het maar een minuut of tien? Helpt een "break" in de week? Helpt een dictafoon om je dingen te helpen onthouden? Een notitieboekje met korte aantekeningen?
Je zult met dit soort hulpmiddelen moeten zoeken naar rustmomenten en een manier om dat wat je van jezelf vraagt te realiseren, óf die vraag bijstellen. Proberen is de manier om te ontdekken wat voor jou kan werken. Succes!
Michiel
 


Re: cognitieve schade na chemo, hoe te onderzoeken ?

Berichtdoor Dees » ma 28 mei 2012, 10:21

Ik herken delen uit je verhaal. Ik had problemen met planning, met mijn geheugen, maar ik had ook neiging tot depressiviteit, kon erg snel boos worden, trok me alles erg persoonlijk aan. Ik hield mezelf overeind door maar te rennen en te rennen.

Misschien heb je iets aan dit topic:
Burnout na borstkanker terwijl je dacht dat het goed ging

Op een dag ging het niet meer. Het heeft me bijna twee jaar gekost om weer enigszins normaal te worden. Mijn lijf was stond altijd in de Vecht-modus en dat vrat energie, die ik sowieso niet had. Maar... vermoeidheid herkende ik niet als zodanig, want ik dacht altijd: "Als ik nu ga zitten, kom ik niet meer overeind, dus ga ik maar niet zitten..."

Nu heb ik geen hartkloppingen meer de hele dag. Ik ben niet depressief meer. Ik ben een aardigere moeder en een lievere partner geworden. Ik ben blijer met mezelf. Dat heeft ook effect op mijn kind en partner en zo zijn we er allemaal blijer van geworden. Ik herken meer signalen van mijn lijf en probeer er naar te luisteren. Het blijft een wankel evenwicht, maar het gaat wel beter dan een tijd terug.

Mijn geheugen en planningsvermogen is niet meer wat het was, maar nu ik minder in de verdrukking zit, kan ik het gemakkelijker accepteren en erger ik me minder aan mezelf als daardoor dingen mis lopen...

Ik wen je heel veel sterkte !!
Groeten, Dees
Gezondheidswetenschapper (Gezondheidsvoorlichting en Geestelijke Gezondheidkunde) * Gewerkt in farmaceutische industrie oncologie o.a. op het gebied van borstkanker * Zelf diagnose borstkanker op 36-jarige leeftijd (2007) * www.caseofdees.wordpress.com
Avatar gebruiker
Dees
Beheerder
 
Berichten: 4519
Geregistreerd: di 15 mei 2012, 08:27


Re: cognitieve schade na chemo, hoe te onderzoeken ?

Berichtdoor gixxergirl » do 31 mei 2012, 12:13

Rundvogel ik herken ook veel uit je verhaal. Ook ik heb gymnasium gedaan en kreeg in mijn eerste jaar op de uni Hodgkin. Na de chemo's en bestralingen heb ik een HBO-studie geprobeerd maar ben daar afgehaakt toen ik fulltime stage moest gaan lopen (aan de studie zelf hoefde ik niet meer dan 20 uur per week te besteden). Het UWV heeft me toen uitgebreid psychologisch laten onderzoeken maar daar kwam uit dat ik onmogelijk aan cognitieve schade kon lijden omdat mijn totaal IQ nog steeds op 119 uitkwam. Daarvoor was ik echter nooit getest dus hoe kunnen ze die conclusie dan trekken?
Op mijn 31e kreeg ik borstkanker, en ik heb dit keer niet het gevoel gehad dat mijn cognitieve mogelijkheden eronder hebben geleden. Wat ik wel merk is dat ik minder aankan, inderdaad burnout-achtige verschijnselen en met name een gebrek aan motivatie.
Laatst las ik een interview met iemand die door een medische fout een hoge dwarslaesie had opgelopen. Hij gaf aan dat hij door de vermoeidheid als gevolg van voortdurende pijn geen werk meer kan doen dat hij niet leuk vindt, omdat het al zo veel energie en wilskracht kost om de dingen te doen die hij wél leuk vindt. Dat raakte mij enorm. Misschien herken jij je er helemaal niet in, maar voor mij geldt zeker dat ik (chronisch vermoeid sinds de Hodgkin) voornamelijk op wilskracht leef, en dat ik sinds de borstkanker me veel bewuster ben geworden van mijn prioriteiten: ik kan het gewoon niet meer opbrengen mij te concentreren op zaken die mij niet echt kunnen boeien. Helaas valt mijn werk daar grotendeels onder, omdat ik in de beroepen ben blijven hangen waar geen opleidingseisen aan worden gesteld... Misschien kan je hier iets mee?
gixxergirl
 
Berichten: 11
Geregistreerd: do 31 mei 2012, 11:12



Keer terug naar Mei 2012

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron