positieve verhalen

Moderators: Team, Superuser, Angela, Sanne

CarolineWB

Re: positieve verhalen

Bericht door CarolineWB » wo 09 sep 2015, 18:31

Yes! positief verhaal: ik was 36 bij diagnose en had een triple negatieve tumor. Nu 7 jaar verder en still going strong. De angst voor kanker is nooit helemaal weg maar het slijt gelukkig wel.
Veel sterkte,
Groetjes Caroline

Truida

Re: positieve verhalen

Bericht door Truida » wo 09 sep 2015, 18:34

Nou, hier een positief verhaal (voor zover ik weet en tot nu toe, en daarmee wil ik het niet negatief maken hoor, maar dat zeg ik tegen iedereen en zeg ik waarschijnlijk - hopelijk! - over vele jaren nog!).
Ik had mei 2012 (49 jaar oud) ineens (8 maanden ervoor nog vlekkeloze mammogram en echo) 2 bonken in mijn linker borst (bleek 2 x ductaal kanker). Amputatie en okselklieren verwijderd. Er bleek ook nog een DCIS (voorstadium gebied) richting mijn oksel te hebben gezeten en 4 aangetaste lymfeklieren. Mijn tumormarker (CA15-3) moest helemaal niet gemeten worden na de operatie, maar dat gebeurde toch zonder dat ik het wist en besefte. En die was licht verhoogd. Chemo 4 x AC. Nog steeds licht verhoogde tumormarker. Bestraling 16 velden. 12 x Paclitaxol en Herceptin. Nog steeds verhoogde tumormarker. Nog 'ns gemeten. Hetzelfde ongeveer. Hormoontherapie sindsdien (aromataseremmer + 12 weeks Lucrin injectie). Tumormarker wil ik niet meer gemeten hebben. Ik ga ervan uit dat ik bij de paar procent van de mensen hoor die dat gewoon zomaar hebben.
En het gaat hartstikke goed met mij, want .... geen enkele klacht die op uitzaaiingen wijst (vooralsnog, ik moet het gewoon altijd erbij zeggen, je blijft bang), ik werk al weer sinds midden 2013 volledig met veel plezier en energie, zit weer op dansen, doe alles wat ik wil, ben niet moe, ik heb geen stemmingswisselingen en voel me volkomen happy. Alleen is mijn lichaam door de operatie en de hormoontherapie wel veranderd, maar ik bén er nog!!!!!! Al 3,5 jaar, hoera!

Linda TM

Re: positieve verhalen

Bericht door Linda TM » wo 09 sep 2015, 18:39

Ik heb de diagnose november 2012 gekregen. .Nog niet zo gek lang geleden maar tot nu toe wel zonder uitzaaiingen. Maar ik ken wel iemand (persoonlijk..Dus geen broodje aap verhaal) die nu bijna 40 jaar geleden voor de eerste keer borstkanker kreeg..Later nogmaals maar geen uitzaaiingen op afstand en heeft onlangs haar 82ste verjaardag gevierd. Ikzelf had n hormoongevoelige tumor in mn rechter borst en 1 aangetaste klier in mn oksel en heb heb neo adjuvant chemo gehad. Hierdoor kon na de operatie worden vastgesteld dat er geen een kankercel is terug gevonden. Oh ja...Mijn moeder is intussen 4 jaar zonder uitzaaiingen. Waar jij last van hebt noemen wij als lotgenoten onder elkaar, t kankerspookje. Dit komt vooral omdat je totaal geen vertrouwen meer hebt in je lichaam. Die bult bij je en de oorpijn bijvoorbeeld, kunnen ook komen door een verstopte speekselklier. Dit krijg je doordat de chemo de speekselsamensteling verandert. Zo is t mij in ieder geval uitgelegd. Ik wens je heel veel sterkte! Jij gaat dit ook redden!

Kaatje

Re: positieve verhalen

Bericht door Kaatje » wo 09 sep 2015, 20:55

Hoi, mijn moeder had triple negatieve BK. Elf jaar geleden. Okselkliertoilet (meerdere macrometastasen) en amputatie met directe reconstructie. Chemo en bestralingen. Tijdens BK behandeling bleek ze ook baarmoederkanker te hebben. Direct na chemo geopereerd. En... Ze is nog springlevend en heeft mij en mijn gezin door mijn BK periode (niet erfelijk) geloodst met hulp op allerlei vlakken! Mijn stralende positieve voorbeeld!

Mila

Re: positieve verhalen

Bericht door Mila » wo 09 sep 2015, 21:19

Hier ook een positief verhaal.

Ben inmiddels 12 jaar na de diagnose. Destijds hoogrisicopatient door leeftijd en tumorkenmerken: 35, her2neu-positief en sterk hormoongevoelig, uitzaaiingen in okselklieren, ontelbare tumortjes door bijna de hele borst. Sterke verdenking op eveneens besmette klieren onder het borstbeen.

Amputatie, chemo, bestralingen en 5 jaar hrt. Heb geen herceptin gehad, want dat was toen nog niet standaard. Desondanks dus toch al 12 jaar verder en bij mijn weten geen uitzaaiingen.

De angst uit het begin (dat je bij ieder kwaaltje denkt dat je uitzaaiingen hebt) is in de loop der jaren steeds minder geworden en inmiddels al heel lang weg.

mib

Re: positieve verhalen

Bericht door mib » vr 11 sep 2015, 12:21

Hallo ik "ben" van jan 2009 en mijn diagnose was niet rooskleurig. Ik was 40 jaar ductaal carcinoom van + 12 cm en 2 besmette lymfeklieren.
Nu ruim 6 1/2 jaar na diagnose gaat het super met me. Ik werk weer en doe bijna alles weer. Buiten restschade vd bestraling heb ik nergens last van. (Ik heb chron spierkramp aan de rechtse kant bij fysieke inspanning. Nu had ik al een hekel aan ramen zemen dus dat mag nu iemand anders doen :mrgreen: ) Ik heb zelfs de jaarlijkse controles geannuleerd. Het gaat me goed en als ik klachten krijg ben je de eerste waar ik aanklop heb ik tegen de oncoloog gezegd.

Mijn ervaring is dat je moet luisteren naar je lijf. Ben ik moe dan is het tijd voor een paar avonden op tijd naar bed om ff bij te trekken.
Ik hanteer de 3 weken afwachten termijn. De meeste klachten zijn dan weg. Als ik dit niet doe maak ik mezelf gek. En ik mag ook gewoon hoofdpijn hebben zonder dat het een uitzaaiingen is!

Je komt er wel. Stap voor stap.
En storende elementen moet je elimineren. (Tis niet jouw taak om je familie te troosten omdat ze het zo erg vinden! Een buuf die begint over een "raar" dieet heb je geen "kont" aan. Wel dat ze ff een verse pan soep bij je binnen schuift.)
Durf te vragen en stel je grenzen. Dat laatste is heel belangrijk!

Ben lief voor jezelf!
Xx

Sire

Re: positieve verhalen

Bericht door Sire » vr 11 sep 2015, 20:50

Ik sta versteld hoeveel mensen dit bericht al gelezen en gereageerd hebben...
Echt fantastisch!
Groet van Sire

Gebruikersavatar
Angela
Beheerder
Berichten: 11
Lid geworden op: zo 06 mei 2012, 10:33

Re: positieve verhalen

Bericht door Angela » za 12 sep 2015, 10:13

Mijn diagnose borstkanker was in 2008, geen triple negatief en ik ben er ook nog steeds.
In het begin is de angst het ergste bij alles wat je voelt en wat ik ook erg vervelend vond is dat artsen als eerste ook steeds beginnen over 'voorgeschiedenis' .
Ja, het is logisch dat ze je klachten serieus nemen en dingen willen uitsluiten, maar tegelijk versterkt dat de onrust, want als zij denken dat... dan... en zo zit je steeds in de stress.

Het is helaas net zoals wanneer je een gescheurde enkelband hebt, je kunt dan nog steeds gewoon de griep krijgen.
Alleen dan begint niemand over je blessure en een mogelijk verband met de griep.

Met de tijd bezinkt dat allemaal gelukkig, al steekt het zo nu en dan weer de kop op en flitst het bij een nieuwe klacht toch ineens weer door je heen 'het zal toch niet..?' .

De enige oplossing is je best doen om je kop erbij te houden en bij twijfel naar je (huis-)arts te gaan.
Een hulpmiddel die ik veel gebruik is de gedachte 'Als het met de borstkanker te maken heeft, heeft bewegen geen gunstig effect. Klachten die toe- en afnemen qua heftigheid zijn zelden veroorzaakt door kanker, want dat wordt niet vanzelf minder erg.'

Sterkte met alles !

groetjes,

Angela
~we zullen doorgaan~

Gesloten

Terug naar “September 2015”