Chagrijnig

Moderators: Team, Superuser, Angela, Sanne

Anoniempje

Chagrijnig

Bericht door Anoniempje » di 01 sep 2015, 13:19

Hoi,

Ik ben 41 jaar en heb het hele traject van amputatie, AC, Taxol, bestraling, herceptin ondertussen achter de rug. Sinds vorig jaar September slik ik Tamoxifen. Sinds m'n eerste chemo ben ik niet meer ongesteld geweest.

Nou ben ik heel vaak chagrijnig de laatste tijd. Kan dat een bijwerking van de tamoxifen zijn? Of een gevolg van de overgang?

Gebruikersavatar
Dees
Beheerder
Berichten: 4750
Lid geworden op: di 15 mei 2012, 08:27

Re: Chagrijnig

Bericht door Dees » di 01 sep 2015, 16:36

Hoi anoniempje, het kan zijn dat het een gevolg is van tamoxifen. Het kan ook een gevolg zijn van slecht slapen. Het kan ook zijn dat je binnenkort wel ongesteld wordt en dan denkt: O, was dat het?

Ik herken in je verhaal ook iets dat ik eerder de 'Burnout na kanker' heb genoemd, het afkicken van de adrenaline, die je zo behulpzaam was tijdens het overleven, tijdens alle behandelingen, die je op de been gehouden heeft, maar die nu echt weer normaal moet worden zodat je weer kunt gaan leven in plaats van overleven.

Ik vond de diagnose en behandelingen een makkie vergeleken met het leven daarna....... Alsof je een doos op je hoedenplank hebt staan en je krijgt een botsing. Die klap van voren, nouja, die kon ik plaatsen, maar ik had er niet op gerekend dat er nog eens een doos van de hoedenplank zou zeulen en dat die me in de nek zou raken....... En dat terwijl je dénkt dat je nu alles heel erg gaat waarderen en dansend door het leven gaat. Ik ben op een gegeven moment op het punt gekomen dat ik dacht: "Als ik nu uitzaaiingen krijg, dan vind ik dat wel best, dan hoef ik niet meer zo lang.........." Achteraf was dat een heel helder signaal dat het water me totaan de lippen stond. Zo diep wil ik NOOIT meer zakken.

Misschien sla ik de plank helemaal mis hoor, maar misschien vind je ook wel wat herkenning in deze blogs, die ik schreef:
Stoppen met sprinten
Rode draad deel 1 en 2 over adrenaline slaap en het gebrek eraan en opgefoktheid en wietmelk
Adrenaline
D.Z.N.

Uiteindelijk heeft tig stappen terug doen, alles gaan verwerken, mezelf en mijn lijf serieus gaan nemen en rekening gaan houden met mijn beperkingen, wel van groot belang geweest. Dat heeft alle problemen die ik had beter te hanteren en acceptabeler gemaakt.

Mocht je dat psychische verhaal herkennen, de therapeutische IPSO-instellingen voor psychosociale hulp na kanker zijn te vinden op: http://www.ipso.nl/

Kun je hier iets mee? Laat je weten hoe en wat, want wellicht hebben we nog andere tips
Groeten, Dees
Gezondheidswetenschapper (Gezondheidsvoorlichting en Geestelijke Gezondheidkunde) * Gewerkt in farmaceutische industrie oncologie o.a. op het gebied van borstkanker * Zelf diagnose borstkanker op 36-jarige leeftijd (2007) * www.caseofdees.wordpress.com

Gesloten

Terug naar “September 2015”