Moe

Moderators: Team, Superuser, Angela, Sanne

Anoniempje

Moe

Bericht door Anoniempje » ma 20 feb 2017, 03:09

Hoi Dees & lezers,

Ik kreeg 3 jaar geleden de diagnosis borstkanker. Toen was ik 39 en moeder van drie kindjes (2, 3 en 5). Wat volgde was 2 operaties, 16x chemo, 25x bestraling, 17x herceptin. Heb nog steeds hormoontherapie.

Ik ben nog steeds moe. Ik heb het gevoel dat ik veel minder energie heb dan andere vrouwen van mijn leeftijd, die naast zorg voor de kinderen ook nog werken en een druk sociaal leven leiden. Ik zorg voor mijn kinderen en het huishouden. Mijn man heeft een drukke baan en is laat thuis. Ik red het de zorg voor de kinderen en het huishouden wel maar heb verder weinig energie over en ik ben 's avonds altijd moe. Mijn jongste kind is een paar weken geleden met school gestart. Ik dacht altijd dat ik weer zou gaan werken als de jongste naar school zou gaan. Maar ik heb er gewoon de energie niet voor. (Voordat ik ziek werd werkte ik part time.) Ook ben ik vergeetachtig, kan me moeilijk concentreren, en voel me vaak 'grumpy'.

Is mijn moeheid (en vergeetachtigheid en concentratie problemen) normaal? Hebben andere vrouwen met borstkanker geschiedenis hier ook last van? Komt het door alle behandelingen zoals chemo? Is het een bijwerking van de hormoontherapie? Is het de overgang? (Ik ben sinds mn eerste chemo in de overgang.) Komt het door uitzaaiingen (waarvan ik nog geen weet heb)? Kan ik nog verbetering verwachten in mijn energie huishouding?

Gebruikersavatar
Dees
Beheerder
Berichten: 4700
Lid geworden op: di 15 mei 2012, 08:27

Re: Moe

Bericht door Dees » ma 20 feb 2017, 10:18

Hoi anoniempje,

Vermoeidheid na kanker is een algemeen gehoorde klacht. Het kan te wijten zijn aan hormoontherapie, maar dat hoeft niet het enige te zijn dat meespeelt. Het kan geen kwaad om je bloed na te laten kijken. Misschien heb je wel een laag Hb of werkt je schildklier niet goed of zijn er andere waarden verstoord. Slaap je goed?

Over vermoeidheid na kanker is dit interessant om te lezen:
Vermoeidheid bij of na kanker
Vermoeidheid bij of na kanker komt veel voor. Bijna iedereen heeft er tijdens de behandeling last van. Ongeveer één op de vier patiënten blijft ook na de behandeling langdurig erg moe. De kanker en de behandeling veroorzaken aanvankelijk de vermoeidheid. Maar ook als er geen lichamelijke oorzaken voor vermoeidheid meer zijn, kan iemand moe blijven. Daar zijn verschillende verklaringen voor. Met behulp van psychologische begeleiding is het mogelijk te ontdekken welke factoren de vermoeidheid in stand houden en wordt het mogelijk om hier anders mee om te gaan. Hierdoor kan herstel mogelijk worden, of valt er beter met de vermoeidheid om te gaan. In de aandachttraining Minder Moe zal u ontdekken welke factoren specifiek bij u een rol spelen. Hieronder worden algemene verklaringen gegeven voor het voort duren van de vermoeidheid.

Algemene verklaringen
Nawerkingen
Tijdens de ziekte en de behandelingen krijgt een lichaam het zwaar te verduren. Het kost energie om te vechten tegen kanker en te herstellen van de behandeling. Ook kan de behandeling nawerkingen hebben waardoor u moe blijft. Wij raden aan uw vermoeidheidsklachten altijd eerst met uw (huis)arts te bespreken.

Angst
Door de kanker kunt u angstiger zijn geworden. Een van de meest voorkomende manieren om met angst om te gaan, is dat we er zo min mogelijk aan proberen te denken. Vaak helpt dat, maar soms kost het wegduwen van de angst zoveel energie dat u daar erg moe van wordt. Het helpt om te ontdekken hoe ú met angst omgaat. Dan kunt u vervolgens andere manieren leren. Hierdoor kan uw vermoeidheid afnemen.

Slaap
Onzekerheid, onrust, angst en verdriet kunnen maken dat iemand slecht slaapt. Zo kan een verstoord slaappatroon ontstaan. Uw ‘biologische klok’, die bepaalt wanneer u slaperig bent of wakker wordt, raakt dan van slag. U kunt deze biologische klok weer in een normaal ritme brengen door gedurende langere tijd op vaste tijdstippen te gaan slapen en op te staan. Om een goed ritme te krijgen is het beter om overdag niet te slapen, maar zo nodig wel te rusten. Om in slaap te vallen kan het helpen een ontspanningsoefening te doen.

Piekeren
Ook piekeren over uw vermoeidheid maakt moe. Gedachten als ‘Het komt nu eenmaal door de ziekte’ en ‘Het zal vast erger worden en nooit meer overgaan’, helpen niet bij het omgaan met uw vermoeidheid. Alles lijkt dan zinloos te zijn. Maar gedachten als: ‘Dit is tijdelijk’ en ‘Met goede hulp is het mogelijk te herstellen’, kunnen u juist het gevoel geven dat u niet bij de pakken neer hoeft te zitten. Door deze niet-helpende gedachten los te laten, of ze om te zetten in meer helpende gedachten, houdt u meer energie over voor de dingen die u graag wilt doen.

Activiteiten
Doorgaan als u éigenlijk niet meer kunt, dat is roofbouw plegen op uw energievoorraad. En het opladen daarvan kost veel meer tijd dan het opmaken. Hierdoor kunt u steeds pieken en dalen hebben: veel doen en daarna weer niets waard zijn. Of u doet zo min mogelijk, in de hoop dat uw moeheid daardoor afneemt. Maar meestal werkt dit averechts: uw conditie en uw energieniveau nemen zo steeds verder af. Daarom moet u leren de pieken eraf te halen en uw bezigheden rustig op te bouwen. Dit kan in kleine stapjes en met veel afwisseling in uw lichamelijke, sociale en geestelijke bezigheden.

Omgeving
Als de diagnose kanker kort geleden is gesteld dan hebben de mensen in uw omgeving vaak meer begrip dan wanneer u al lange tijd erg moe bent. Dit kan spanning geven, en daardoor kan uw vermoeidheid groeien. De omgeving ‘vergeet’ dat u ziek bent geweest en denkt dat alles weer is zoals daarvoor. Het is vaak moeilijk duidelijk te maken wat er precies voor u veranderd is. Hierdoor kunt u zich teleurgesteld voelen, onenigheid krijgen of het contact met sommige mensen kwijtraken. Het kan helpen als u zélf duidelijk weet wat u hoopt, verwacht en graag wilt. Ook kan het helpen om te leren aangeven wat uw grenzen zijn.
Heb je bijvoorbeeld overwogen om deel te nemen aan het revalidatieprogramma zoals Oncofit?

Iets anders is de Minder moe-training van één van de IPSO-instellingen, psycho-oncologische centra.

In het UMC St Radboud in Nijmegen zit een Kenniscentrum Chronische Vermoeidheid met ook een specialisatie in Vermoeidheid na kanker. Je zou daar eens kunnen informeren. Zie hier.

Conditieverbetering onder begeleiding kan ook een aanrader zijn. Heel langzaam zodat je jezelf niet voorbij holt, bijvoorbeeld met hulp van Stichting Tegenkracht. Er zijn veel meer van dit soort initiatieven.

Misschien sla ik de plank compleet mis hoor, maar het zou kunnen dat er ook iets in zit van wat ik eerder de 'Burnout na kanker' heb genoemd, het afkicken van de adrenaline, die je zo behulpzaam was tijdens het overleven, tijdens alle behandelingen, die je op de been gehouden heeft, maar die nu echt weer normaal moet worden zodat je weer kunt gaan leven in plaats van overleven.

Ik vond de diagnose en behandelingen een makkie vergeleken met het leven daarna....... Alsof je een doos op je hoedenplank hebt staan en je krijgt een botsing. Die klap van voren, nouja, die kon ik plaatsen, maar ik had er niet op gerekend dat er nog eens een doos van de hoedenplank zou zeulen en dat die me in de nek zou raken....... En dat terwijl je dénkt dat je nu alles heel erg gaat waarderen en dansend door het leven gaat. Ik ben op een gegeven moment op het punt gekomen dat ik dacht: "Als ik nu uitzaaiingen krijg, dan vind ik dat wel best, dan hoef ik niet meer zo lang.........." Achteraf was dat een heel helder signaal dat het water me totaan de lippen stond. Zo diep wil ik NOOIT meer zakken.

Misschien vind je ook wel wat herkenning in deze blogs, die ik schreef:
Stoppen met sprinten
Rode draad deel 1 en 2 over adrenaline slaap en het gebrek eraan en opgefoktheid en wietmelk
Adrenaline
D.Z.N.

Uiteindelijk heeft tig stappen terug doen, alles gaan verwerken, mezelf en mijn lijf serieus gaan nemen en rekening gaan houden met mijn beperkingen, wel van groot belang geweest. Dat heeft alle problemen die ik had beter te hanteren en acceptabeler gemaakt. Ik ben hierover geinterviewd voor het Magazine B van Borstkankervereniging Nederland.

En moeder, dat is niet voor niks de overtreffende trap van moe, moeder zijn is zeker óók vermoeiend. Dat komt er nog eens bij. Kunnen jullie de taken anders verdelen? Kun je de lat minder hoog leggen voor jezelf? Dan maar geen leuke traktaties, hippe kleren, een huis aan kant etc etc. Het belangrijkste is dat je kinderen liefde krijgen, op tijd eten en drinken, dat ze (schone) kleren hebben om aan te trekken en de rest is bijzaak. Nouja, zelf eten en je rust pakken is ook wel belangrijk natuurlijk.

Kun je hier iets mee? Big hug voor jou
Groeten, Dees
Gezondheidswetenschapper (Gezondheidsvoorlichting en Geestelijke Gezondheidkunde) * Gewerkt in farmaceutische industrie oncologie o.a. op het gebied van borstkanker * Zelf diagnose borstkanker op 36-jarige leeftijd (2007) * www.caseofdees.wordpress.com

Gesloten

Terug naar “Februari 2017”