Vallen en opstaan.... cirkel van angst!

Moderators: Team, Superuser, Angela, Sanne

Vallen en opstaan.... cirkel van angst!

Berichtdoor missx » za 27 jul 2013, 11:26

Hallo allemaal,

Ik heb eigenlijk nog nooit zelf een vraag gesteld, maar wel regelmatig wat gelezen.
Ik heb ook niet echt een eenduidige vraag. Het is meer een opsomming van klachten en het zoeken naar herkenning.
Ben in maart 2012 borstbesparend geopereerd, mei 2012 bestraald en juni-november 2012 4xAC en 4x Taxotere met Herceptin. Krijg nu nog driewekelijks herceptin (nog twee keer) en ben in december begonnen met tamoxifen en Lucrin injecties. Tumor 11 mm, graad 2, her2neu positief en 100% hormoongevoelig. Lymfeklieren schoon.

Tja... en dan.... Dan hangt de vlag uit als je klaar bent met de chemokuren, want ja, alle behandelingen waren preventief.... dus even herstellen en weer doorgaan... toch??? NIET DUS...pfff.... het veelgehoorde cliche dat het tweede jaar zwaarder is dan het eerste jaar is voor mij zeker waar.

Ben ik 1 dag moe dan denk ik dat kan... de tweede dag begint er al wat onrust te komen en de derde dag denk ik.... t zal toch niet????.... want waarom ben ik anders in godsnaam zo moe.... met het gevolg dat er een hoop angst en spanning bij komt.... ik een dosis verkeerd ga ademen, een drukkende hoofdpijn krijg en duizelig ben... het gevolg is dat ik nog meer moe ben als dat ik al was, helemaal klaar met mezelf ben, een tikje depressief worden denk.... pffff.... wordt het ooit weer normaal?

Waarom kan ik niet gewoon accepteren dat moeheid er nou eenmaal bij hoort en mezelf daar niet zo druk om maken. Mijn overlevingskansen zijn torenhoog en nog ben ik elke dag bang dat mijn lijf door kanker wordt opgegeten. Bij alles wat ik voel denk ik.... o jee...
Ik kan ook niet meer normaal een dagje niet lekker zijn, want ook dan denk ik meteen .... dit is het begin van het einde.

Het nare is dat ik vaak wel in de gaten heb dat een hele hoop van mijn klachten komen door angst en spanning, maar de uitknop hiervoor heb ik nog niet gevonden. Eigenlijk wil ik ook gewoon dat alles weer normaal is. Ik heb in april (vijf maanden na de laatste chemo) weer meegedaan aan de tenniscompetitie, ben in februari weer gaan werken en heb eigenlijk mijn hele agenda volgepland. Ik ga altijd maar door, want als ik doorga dan voel ik de moeheid niet.... Ga ik even stil zitten dan wordt het een ander verhaal. Dan word ik overvallen door een deken van moeheid. Waarschijnlijk doordat ik te weinig rust heb genomen en teveel heb gedaan, te laat naar bed...enz enz....

En dan ben ik nu op een punt dat ik lekker wilde genieten van de vakantie (man is ook vrij) en alleen nog maar moe en lusteloos ben.... heb ff nergens zin in en zou het liefst iedereen om me heen toe willen schreeuwen dat het helemaal niet zo goed gaat als dat ze denken (want ja je ziet er zo goed uit... bla bla) en dat het echt heel zwaar is allemaal.

In mijn titel staat ook cirkel van angst.... bij mij is het namelijk nog een beetje een kip-ei verhaal. waar komen al mijn klachten nou vandaan? Waar heb ik het meeste last van?

Mijn voornaamste klachten zijn dus: Moeheid, angst/spanning, druk op mijn hoofd en regelmatig slap op de benen/duizelig. Deze klachten staan ook in het lijstje van de tamoxifen, lucrin en herceptin, maar passen ook heel goed binnen een patroon van hyperventilatie. Waarom hoor ik dan toch altijd een stemmetje in mijn hoofd die zegt..... het kan ook dat er iets in mijn hoofd zit?!!! Herkent iemand dit?
Een ander stemmetje roept ook weer dat het de hormoonkuur is die zorgt voor extra angsten/onrust (kip-ei). Ik weet in ieder geval zeker dat ik me door de hormoonkuur niet beter voel.... Zou ik me na het stoppen van de herceptin ook beter gaan voelen?

Het lijkt wel of veel lotgenoten om me heen allemaal weer probleemloos aan het werk zijn en dat ik de enige ben die nog zo'n laag energielevel heeft.
Zit ook wel ff in een dipje nu pff...... Wie herkent mijn klachten een beetje???

Liefs!
missx
 



Re: Vallen en opstaan.... cirkel van angst!

Berichtdoor Sanne » za 27 jul 2013, 13:40

Hi Missx,

Ik herken je verhaal volmondig! Niet een beetje. Helemaal.
En met mij vele lotgenoten. Want jij bent niet de uitzondering.
Maar ook de lotjes om je heen zijn misschien net zo krampachtig bezig met weer gewoon doen, haast hebben, dingen achter je laten.
Omdat het lang genoeg heeft geduurd en je er wel eens een keer klaar mee wilt zijn.
En dan kom je tot de ontdekking dat dat niet werkt.
Nu ben je er achter dat je jezelf niet meer voor de gek kunt houden en dat er nog een hele wereld aan kanker blijkt te hangen die minder concreet is als een bundel behandelingen. Nu komt de grootste klus: Het feit dat je geconfronteerd werd met een falen van je lijf en met de schade die je daardoor met alle behandelingen moest incasseren... en dat dan een plek geven.
Iedereen kent de angst (PAM = Periodiek Angst Moment) die beredeneerd overdreven lijkt, maar op het moment zelf levensecht en groot is.
Iedereen kent de vermoeidheid en de struggle om daar mee om te gaan. Hard door hollen helpt dan minder goed dan doseren. Dat moet je leren...
Maar dat wíl je pas leren als je merkt dat je oude manier van dealen niet meer werkt... Daar ben je nu...
Misschien is herkenning nu even genoeg. Horen dat je niet gek bent, dat je je niet aanstelt en dat dit gevoel er ook mag zijn.
Maar als dit gevoel op de voorgrond gaat staan en met je aan de haal gaat, dan is het misschien best fijn om te weten dat je bij zo'n grote klus als "verwerken" en "leven na kanker" best wat hulp kunt krijgen...
Ik kon het ook niet alleen en had toch echt menig psychologieboek gelezen...
Er is een verschil tussen weten en kunnen en ik was bewust onbekwaam in het omgaan met alle emoties die kwamen kijken na mijn "kankerproject".
Ik heb heel veel gehad aan het Helen Dowling Instituut HDI
Surf eens door hun site, zo'n organisatie biedt hulp aan één op de vier kankerpatiënten; misschien mag jij ook die ene zijn?
Groet, Sanne
Verpleegkundige en Bestuurskundige. Werkzaam als strategisch adviseur bij een zorgverzekeraar en expert op innovaties in de zorg. Kennis van zorgaanspraken in de zorgverzekering, vergoedingen en (on)mogelijkheden en daarbij kritische ervaringsdeskundige met borstkanker in 2007, 2011 en 2012.
Avatar gebruiker
Sanne
Beheerder
 
Berichten: 308
Geregistreerd: zo 06 mei 2012, 10:32


Re: Vallen en opstaan.... cirkel van angst!

Berichtdoor Dees » za 27 jul 2013, 17:12

Hoi Missx,
Ik zou echt niets liever willen dan héél hard ontkennen dat ik je klachten herken, maar helaas..... één en al herkenning..... Ik heb er te lang mee doorgelopen, omdat ik eerst stijf stond van de adrenaline, met de dood in mijn nek kon ik rennen en vliegen. Daarna ging het slechter en slechter en dacht dat ik alles wel alleen kon. Dat werkte ook al niet..... Uiteindelijk hulp geaccepteerd van een therapeute van het Helen Dowling Instituut, en écht alleen maar omdat Sanne zei dat ik er wel eens baat bij zou kunnen hebben. Het is mijn redding geweest.....

Ooit van de Post Traumatische Stress Stoornis (PTSS) gehoord? Eén op de vier nieuw gediagnosticeerde vrouwen heeft er na borstkanker last van, zie dit artikel.

De Amerikaanse Borstkankerorganisatie wijdt er een hele pagina aan.

Post-traumatische stress-stoornis (PTSS) is een angststoornis die door een traumatische gebeurtenis veroorzaakt kan worden. PTSS kan voorkomen na een levensbedreigende situatie, zoals de diagnose van borstkanker of als de kanker terugkomt. PTSS kan invloed hebben op je vermogen om om te gaan met de dagelijkse taken en ongemakken van het leven en maken het moeilijk om te functioneren.

PTSS-symptomen kunnen zijn:

- nachtmerries of flashbacks over de kankerervaring
- doorlopend gefocused op de kankerervaring
- het vermijden van mensen, plaatsen en gebeurtenissen die je herinneren aan de ervaring
- slaapproblemen
- extreme prikkelbaarheid
- intense gevoelens van angst
- overdreven opgewonden
- gevoel van hulpeloosheid of hopeloosheid
- schaamte of schuldgevoelens
- periodes van huilen
- gevoel emotioneel verdoofd te zijn
- verdriet of depressie
- verlies van eetlust
- moeite met het onderhouden van persoonlijke relaties
- zelfvernietigend gedrag (alcohol- of drugsmisbruik, bijvoorbeeld)
- geheugenproblemen
- concentratieproblemen
- gemakkelijk opschrikken of bang worden
- geen vreugde meer halen uit activiteiten die je juist doet om te genieten
- hallucinaties

PTSS-symptomen verschijnen meestal binnen 3 maanden na een traumatische gebeurtenis, duren langer dan een maand, en hebben ernstige gevolgen voor het dagelijks leven. In sommige gevallen heeft iemand jarenlang geen last en dan opeens wel.

Om te voorkomen dat PTSS-symptomen erger worden, is het belangrijk om je arts direct te vertellen over je gevoelens. Als je erover denkt om jezelf of iemand anders iets aan te doen, bel dan 112 of vraag om hulp bij familie of vrienden.

PTSS behandeling kan onder meer bestaan uit medicijnen, zoals antidepressiva en therapie om te leren hoe om te gaan met situaties die traumatische stress veroorzaken.


Bron: Breastcancer.org over Post Traumatische Stress Syndroom

De pagina geeft ook suggesties hoe hiermee om te gaan:
De volgende tips kunnen helpen als PTSS veroorzaakt is door borstkanker:

- Volg een PTSS behandelplan. Tijd en geduld kunnen echt helpen om manieren te leren hoe ermee om te gaan
- Zorg voor genoeg slaap. Goed uitgerust zijn kan stress te verminderen.
- Zorg voor lichamelijke activiteiten. Beweging kan stress verminderen en er kan endorfine vrijkomen, een chemische stof waarmee in het lichaam het goede gevoel bevorderd wordt.
- Eet gezond om je lichaam alle voedingsstoffen te geven die het nodig heeft.
- Vermijd cafeïne en nicotine - ze kunnen tot meer stress leiden.
- Gebruik geen alcohol of drugs. Zelfmedicatie kan gevaarlijk zijn en kunnen het genezingsproces langer maken.
- Leer nieuwe gewoonten aan, een nieuwe hobby of ga een blokje wandelen als je je angstig begint te voelen.
- Zoek om je heen mensen aan wie je wat hebt en probeer je gevoelens te bespreken.
- Overweeg je aan te sluiten bij lotgenoten.


Bron: Breastcancer.org over Post Traumatische Stress Syndroom

Zoek hulp. Wie weet heb je er wat aan en als het niks is, kun je altijd nog besluiten om ermee op te houden.

Kun je hier iets mee?
Groeten, Dees
Gezondheidswetenschapper (Gezondheidsvoorlichting en Geestelijke Gezondheidkunde) * Gewerkt in farmaceutische industrie oncologie o.a. op het gebied van borstkanker * Zelf diagnose borstkanker op 36-jarige leeftijd (2007) * www.caseofdees.wordpress.com
Avatar gebruiker
Dees
Beheerder
 
Berichten: 4491
Geregistreerd: di 15 mei 2012, 08:27


Re: Vallen en opstaan.... cirkel van angst!

Berichtdoor dobber » ma 29 jul 2013, 09:31

Lieve dames, ik herken de punten zeer. En denk oeps..., maar ik vraag me ook af of dit ook door de HT (al overgestapt van arimidex naar tamoxifen) veroorzaakt kan worden. Ik heb vakantie en het is mooi weer en heb nergens zin in. Moet afspraken maken om mijn sociale contacten weer aan te halen, lijst ligt klaar. Ben bezig met mijn vader, mijn kat die ziek is, een goede vriend/collega die het helaas niet gaat redden en ik ben heel 2012 kwijt geraakt en kan er met mijn pet nog steeds niet bij, vorige zomer zat ik in de chemo's. ''Alleen de pijn'' is er nog het bewijs van met regelmatig een PAM. Deze week ''gelukkig'' een afspraak bij het Douwes Inst. Zal ze vast gaan vragen of ik wel leuke dingen doe.
dobber
 


Re: Vallen en opstaan.... cirkel van angst!

Berichtdoor missx » do 01 aug 2013, 11:23

Dames,

Late reactie van mijn kant, maar bedankt voor alle reacties.
Het Helen Dowling ben ik toevallig vorige week voor het eerst geweest. Vanmiddag ga ik er weer heen voor een tweede stuk intake. Ben heel benieuwd. Het is niet in de buurt, maar als het je verder helpt is het natuurlijk zeker de moeite waard.

Ik ben het met Dobber eens dat de hormoontherapie en herceptin zeker niet onderschat moeten worden. Ik kreeg de eerste echte flinke terugslag na start met herceptin en vervolgens nog een grotere terugslag na het starten met de lucrin. Dit doet zowel fysiek als mentaal heel veel met mij.
SInds deze week heb ik ineens weer migraine aanvallen. Deze had ik ook toen ik na de chemo weer terug uit de overgang kwam en vervolgens toen ik weer startte met de lucrin. Ofwel... ik heb hier altijd last van bij hormonale veranderingen.... verder voel ik me de laatste weken sowieso al labiel en ook dit kan naast alle verwerking natuurlijk hormonaal zijn.
Wat we hebben meegemaakt is natuurlijk lichamelijk intensief en mentaal heel heftig, maar ik denk dat hormonen hier bij mij een schepje bovenop doen. Vandaag laat ik voor de zekerheid even bloed afnemen, want ik ben een beetje bang dat ik zo'n uitzondering ben die dwars door de lucrin heen toch een eisprong aan het ontwikkelen is..... we zullen zien!
missx
 


Re: Vallen en opstaan.... cirkel van angst!

Berichtdoor Dees » vr 02 aug 2013, 20:59

Hoi Missx, ik herken het allemaal heel erg. Vooral hormoontherapie en de overgang hakken er erg in. Ik kan wel zeggen dat ik in eerste instantie de hormoontherapie álle schuld gaf, terwijl ik nu moet bekennen dat mijn mentale toestand ook bepaald niet geholpen heeft.

Ik sluit de maand af, maar stel gerust nieuwe vragen !!
Groeten, Dees
Gezondheidswetenschapper (Gezondheidsvoorlichting en Geestelijke Gezondheidkunde) * Gewerkt in farmaceutische industrie oncologie o.a. op het gebied van borstkanker * Zelf diagnose borstkanker op 36-jarige leeftijd (2007) * www.caseofdees.wordpress.com
Avatar gebruiker
Dees
Beheerder
 
Berichten: 4491
Geregistreerd: di 15 mei 2012, 08:27



Keer terug naar Juli 2013

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast